Την Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου, με το Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων και την Ένωση Ξενοδοχείων Ηρακλείου, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Τουρισμού.
Ετεροαπασχόληση, υποπληρωμή, ανασφάλιστη εργασία: Μερικές συνιστώσες του ίδιου προβλήματος, της ανεργίας, που αποτελεί μάστιγα, διαχρονικά, στην Ελλάδα. Η επαγγελματική σταδιοδρομία, όχι μόνο ως καριέρα αλλά και ως μέσο επιβίωσης αποτελεί μία πάγια αγωνία τόσο για τους νέους που βγαίνουν στην αγορά εργασίας με ελπίδες και όνειρα και τελικά προσγειώνονται ανώμαλα, όσο και για την οικογένεια που επί σειρά ετών στηρίζει τα παιδιά της.
Από το πρόβλημα αυτό δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί η Κρήτη, που βλέπει τα παιδιά της καθηλωμένα, πολλές φορές να εξαναγκάζονται σε υπερεργασία και απλήρωτες υπερωρίες, έναντι του βασικού μισθού. Αν μάλιστα ρίξουμε μια ματιά και στις γυναίκες εργαζόμενες διαπιστώνουμε, ακόμη, μισθολογικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών για τις ίδιες θέσεις, φρένο στην επαγγελματική εξέλιξη ή και απόλυση αν η γυναίκα βρίσκεται σε αναπαραγωγική ηλικία ή έχει οικογενειακές υποχρεώσεις.
Ο κλάδος των ξενοδοχοϋπαλλήλων είναι ένας κλάδος που έχει βιώσει στο “πετσί” του τα εργασιακά ζητήματα, με αρκετούς εργοδότες – όχι όλους, ευτυχώς – να καταπατούν εργασιακά δικαιώματα, κόβοντας ρεπό, εξαναγκάζοντας σε ατέλειωτες βάρδιες και πάντα … με το βασικό μισθό. Η εξάντληση των εργαζομένων στον Τουρισμό είναι που τους οδήγησε, στην μετά την πανδημία εποχή, σε άλλα επαγγέλματα, με τους επιχειρηματίες του κλάδου να αναζητούν εναγωνίως προσωπικό.
Την ίδια ώρα όμως, ρόλο έχει και η Πολιτεία και πρέπει να τον αναλάβει ενεργά. Πέραν της επιβεβλημένης στελέχωσης του ελεγκτικού μηχανισμού προκειμένου να παταχθεί η όποια εργοδοτική ασυδοσία, η Πολιτεία από την πλευρά της πρέπει να ενσκύψει πάνω από τα προβλήματα και να ακούσει τα πραγματικά ζητήματα των εργαζομένων, οι οποίοι έχουν βάλει πλάτη ώστε η Κρήτη να αποτελεί πια “κορωνίδα” του Τουρισμού όλης της χώρας. Το φιλότιμο, προφανώς, και δεν πληρώνεται, χρέος όμως της Πολιτείας είναι να εξασφαλίσει στους ανθρώπους αυτούς την εργασιακή αξιοπρέπεια, είτε βρίσκονται στο ξεκίνημά τους, είτε κουβαλούν χρόνια εμπειρίας και προϋπηρεσίας.
Παρακολουθώ με αγωνία τον καθημερινό αγώνα των εργαζομένων να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, παρακολουθώ και τις αέναες προσπάθειες των συνδικαλιστικών εκπροσώπων να διεκδικούν, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά, αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Ως νέα εργαζόμενη γυναίκα, που βιώνω από πρώτο χέρι την αγορά εργασίας μέσα από το επιχειρείν, αντιλαμβάνομαι σε όλη του τη έκταση τις πτυχές του προβλήματος. Στέκομαι στο πλευρό των εργαζομένων στον Τουρισμό, με στόχο η φωνή τους να γιγαντωθεί και να εισακουστεί προκειμένου να υπάρξει νομοθετική κατοχύρωση των αιτημάτων τους, αναφορικά με τα εργασιακά τους ζητήματα.
